Verslag enquêteactie Laarderhoogteweg van het comité DwangarbeidNee

Verslag enquêteactie Laarderhoogteweg van het comité DwangarbeidNee

 Inleiding

Het actiecomité DwangarbeidNee heeft op maandag 27 mei, woensdag 29 mei, dinsdag 4 juni en donderdag 6 juni 2013 bij het Praktijkcentrum DWI aan de met prikkeldraad omgeven Laarderhoogteweg 51 een enquête gehouden onder de mensen die daar werken met behoud van uitkering. Mensen die in het pand werken verrichten werkzaamheden als

– werkschoenen poetsen van collega’s en werkmeesters;

– werkkleding strijken van collega’s en werkmeesters;

– formulierenbrigade;

– printerpapier vervangen;

– houtjes lakken en schuren;

Doel van het houden van de enquête was om te horen hoe men het werken met behoud van uitkering op de Laarderhoogteweg ervaart. In totaal heeft het comité 37 enquêtes afgenomen.

Bevindingen

- Van de 37 ondervraagden werken er 35 met behoud van uitkering.

- De meerderheid (29) heeft nog maar kort (korter dan een jaar) een uitkering

- De helft (19) werkt er korter dan drie maanden. Twee van de ondervraagden werken er al 3 jaar.

- van de 37 ondervraagden werken er 25 ten minste 32 uur per week.

- 32 van de ondervraagden geven aan dat de trajectvergoeding die ze krijgen veel lager is dan de reiskosten die ze maken.

- 15 van de ondervraagden geven aan dat ze in de schulden zijn gekomen door het werken behoud van uitkering.

- 21 geven aan dat DWI hen verschillende beloftes heeft gedaan, die DWI vervolgens dan niet na kwam.

- 26 van de ondervraagden geven aan dat ze het erg vinden om gratis te moeten werken.

- Vrijwel alle ondervraagden (34) hebben liever een gewone betaalde baan met een minimumloon dan een uitkering.

- Vijfentwintig van de ondervraagden ervaren een sfeer van wantrouwen: ze moeten in dit traject, omdat DWI ervan uit gaat dat ze ‘uitvreters’ zijn. Ze voelen zich ook geïntimideerd door de DWI.

- 14 ondervraagden hebben al eens een strafkorting gehad.

- Iets meer dan de helft (20) ervaart de Laarderhoogteweg als een gevangenis. Men voelt zich gekleineerd.

- 20 van hen geeft aan dat als ze ziek zijn, de DWI hen onder druk zet toch te komen.

- 19 van de ondervraagden geven aan dat de DWI naar medische gegevens vraagt waar de DWI hen volgens hen niet naar mag vragen.

- 21 van hen had recente werkervaring toen ze op de Laarderhoogteweg

kwamen.

- Een ruime meerderheid (26) geeft aan dat ze door hun aanwezigheid op Laarderhoogteweg nauwelijks tijd overhouden om een echte baan te

vinden.

- 19 van hen geven aan dat ze verwachten dat ze door de trajecten van de DWI nooit meer aan echt werk komen.

Conclusie

De gevolgtrekking die we op grond van de hierboven gepresenteerde resultaten kunnen trekken is dat de het werken op de Laarderhoogteweg niet wordt gewaardeerd. Het werk wordt als een strafexercitie ervaren. Een exercitie waar ze dan ook nog eens niets mee opschieten aangezien ze door dat alles niet aan werk zoeken toekomen. Mensen raken ernstig gedemotiveerd en komen zo in een eeuwige cirkel terecht.

Verhalen die we hoorden

Hieronder, in willekeurige volgorde, een aantal van de verhalen die ons werden verteld.

Trajectvergoeding

Veel mensen klagen over het verschil tussen het bedrag van de trajectvergoeding en het bedrag dat ze daadwerkelijk kwijt zijn aan reiskosten. Sommige mensen krijgen kennelijk die 20 euro niet. DWI heeft hen daarvan niet op de hoogte gesteld, ze moeten er zelf achter komen en het zelf ter sprake brengen. En ook dan is die 20 euro veel te weinig vaak.

Vergoeding kinderopvang

Deze is er helemaal niet en dat is lastig voor (met name) alleenstaande moeders, en die werken er ook.

Strafkorting

Mensen die te laat komen of afwezig zijn , maar ook mensen die voor hun mening uitkomen, krijgen regelmatig een strafkorting opgelegd. Deze is meestal 30% van de uitkering en nogal eens wordt deze korting zonder nader schriftelijk bericht uitgevoerd. Soms krijgen mensen geen strafkorting als ze te laat komen, dan moeten ze de tijd inhalen, ook als je een geldige reden had.

Schulden

Veel mensen raken (verder) in de schulden omdat het traject hen geld kost. Zij moeten bijvoorbeeld brommerbrandstof of ov-abonnementen kopen om op de werkplek te komen. Daarnaast moeten mensen met kinderen iemand zoeken om de kinderen naar school te brengen en na school op te vangen, wat dikwijls geld kost. Als daar ook nog een strafkorting bovenop komt, zijn de rapen gaar. Overigens zijn mobiele telefoons verplicht, maar wie er geen heeft, krijgt er niet een vergoed.

Werkmeesters en ander DWI-personeel

Er zijn ongeveer 40 ‘werkmeesters’. Er zijn veel klachten over hen. Je mag officieel nu wel naar buiten in de pauze, maar van sommige van de werkmeesters mag dit niet. In de pauze bellen is niet toegestaan. De consulenten van de medewerkers zijn tegelijk ook hun klantmanager waardoor ze het idee hebben bij niemand terecht te kunnen met hun klachten over de werkmeesters.

Ook over de consulenten/klantmanagers zijn veel klachten. Wanneer men bijvoorbeeld klaagt over de reiskosten, krijgen ze dingen te horen als “kom maar lopend” of “je moet maar fietsen”, terwijl ze van Osdorp of Geuzenveld moeten komen. Ook vertelde een mevrouw ons dat haar consulent/klantmanager in de kantine openlijk en op luide toon haar financiële situatie ter sprake bracht zodat iedereen mee kon luisteren. Een meneer vindt dat de DWI ‘de boel aan het flessen is’ onder andere omdat zij niet op de Laarderhoogteweg naar werk mogen zoeken en hij en anderen zijn ervan overtuigd dat de consulenten/klantmanagers helemaal niet willen dat de dwangarbeiders een baan vinden.

Beloftes

De DWI maakt vaak beloftes niet waar. Zo moeten sommige mensen die al op de Laarderhoogteweg werken, elders, bijvoorbeeld in de bouw, zonder salaris werken in het kader van een zogenaamde ‘proefperiode’, maar wanneer deze verstreken is, moeten ze weer terug naar de Laarderhoogteweg. Zij worden daar in de bouw dan vervangen door andere klanten van de DWI. Wat ook gebeurt, is dat wanneer het personeel van schoonmaakbedrijven met vakantie gaat, zoals in de zomervakantie, de DWI cliënten van de Laarderhoogteweg als vakantiekrachten ter vervanging stuurt, zonder salaris, in het kader van een ook weer zogenaamde ‘proefperiode’. Wanneer de schoonmakers terug van vakantie gekomen zijn, moeten zij weer terug naar de Laarderhoogteweg.

Een ander verhaal: DWI had iemand beloofd dat hij door op de Laarderhoogteweg te

werken een heftruck- en een VCA-certificaat zou krijgen. Maar daar kwam niks van terecht.

Discriminatie

Veel mensen voelen zich gediscrimineerd.

Ziek melden

Wanneer mensen ziek zijn, worden ze eerst onder druk gezet toch te komen; “take a paracetamol and come here!” Wanneer dit niet helpt, wordt er vertrouwelijke medische informatie geëist; “let me see your prescription!” Dit terwijl er bijvoorbeeld helemaal geen ‘prescription’ is, omdat de huisarts had gezegd dat het gewoon een kwestie is van thuis in bed uitzieken.

Formulierenbrigade

Sommige medewerkers zitten in de formulierenbrigade. Er zijn veel klachten over de werkwijze. Met de werkbegeleider is weinig overleg mogelijk, waardoor men de klanten van de formulierenbrigade vaak tekort moet doen.  

Inspectie SZW gaat onderzoek uitvoeren naar principe van tegenprestatie zoals tot nu toe uitgevoerd door gemeenten

In een brief aan de Tweede Kamer, gedateerd 5 juli, kondigt de staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma aan, dat de Inspectie SZW een onderzoek gaat uitvoeren naar het principe van de tegenprestatie zoals dat in de WWB wordt uitgevoerd door de gemeenten. Het onderzoek zal in october 2013 worden gepubliceerd. Hieronder het gedeeelte uit de brief van de staatssecretaris dat daarop betrekking heeft.

Onderzoek uitvoering tegenprestatie

Tijdens het AO WWB-maatregelen van 5 juni jl. hebben verschillende fracties aangedrongen op een onderzoek naar de tegenprestatie. Ik heb uw Kamer toegezegd een onderzoek te laten doen naar de uitvoering van de tegenprestatie in de WWB. Er is overleg gevoerd met de Inspectie SZW over het toegezegde onderzoek. De Inspectie SZW kan het onderzoek naar de uitvoering van de tegenprestatie in de WWB uitvoeren onder gemeenten. De verwachting is dat de Inspectie de resultaten begin oktober 2013 kan opleveren.
Na ontvangst van de bevindingen zal ik uw Kamer hiervan op de hoogte stellen. Op basis daarvan zal worden aangegeven hoe gemeenten handvatten kunnen worden geboden rond de uitvoering van de tegenprestatie in de WWB.
Met deze brief kom ik mijn toezegging na dat ik uw Kamer voor het zomerreces informeer wie het onderzoek gaat uitvoeren.

Actie op de Laarderhoogteweg.

Het actiecomité Dwangarbeid Nee heeft vanmorgen een lunch aangeboden aan de werkers

van het Praktijkcentrum van het DWI op de Laarderhoogtweg in ZuidOost. 37 mensen hebben het enquete formulier ingevuld. De actievoerders bediscussieerden ter plekke de uitslag van de enquete en de misstanden op het werk binnen. 

Het doel van de enquête was om te weten te komen hoe de mensen het werk in het Praktijkcentrum ervaren. De meerderheid van de mensen ervaart het werken met behoud van uitkering als zeer negatief. Het voegt niks positiefs toe aan hun positie op de arbeidsmarkt. Integendeel zelfs. De niet commerciële activeiten bestaan uit het poetsen van schoenen van hun collega's en werkmeesters, het strijken van werkkleding, het lakken en schuren van losse plankjes en nog veel meer onproductief werk. 

Maar ook wordt er onbetaald commercieel werk verricht. Het is gebleken dat mensen zonder vergoeding zijn ingezet ter vervanging van betaald schoonmaakpersoneel dat met vakantie was. Ook mocht iemand, zogenaamd op proef en onbetaald, normaal werk doen in de bouw. Na drie maanden was de proef voorbij. Maar de betaalde aanstelling die in het vooruitzicht was gesteld ging niet door. Vervolgens werd een collega, weer onbetaald, op dat reguliere werk gezet, met dezelfde belofte van betaald werk in het vooruitzicht en met hetzelfde resultaat. Sommige mensen die er werken klagen erover, dat ze geen enkele ondersteuning hebben bij het vinden van een baan. En dat ze zelfs in het vinden worden belemmerd, omdat ze in hun eigen tijd moeten zoeken en niet bereikbaar zijn wanneer ze op de Laarderhoogtweg werken. Een andere dwangarbeider kreeg wel vacatures aangeboden, maar dit had sinds december niet tot resultaat geleid.

Hij vertelde: 'De jobhunters komen wel langs en bieden je dan iets aan'. Hij kreeg o.a.een vacature aangeboden voor receptiewerk bij de RABO-bank in Utrecht. De eerste maanden dan ook met behoud van uitkering. Maar hij is het niet geworden. Steeds denkt hij: 'ha, een vacature', als een jobhunter langskomt, 'ik ben blij ', maar steeds wordt hij niet gekozen. Ze hebben bij kantooromgeving hele tijden niets te doen. Dan zitten ze uit hun neus te eten. Hij heeft al eerder 8 maanden op een participatieplaats gewerkt. Daar zag hij ook, dat betaald werk er niet in zat, en toen heeft hij de consulent van Pantar om wat anders gevraagd, en is hij hier naartoe gestuurd. Daar werkt hij ook alweer 5 maanden. Hij zegt dat hij graag aan het werk wil, maar dat dit ook weer niet te lang moet duren. 

Voor het werken met behoud van uitkering krijgen betrokkenen een trajectvergoeding van twintig euro in de maand, die inmiddels na protsten wel verhoogd is tot 40 euro.  Voor de meeste mensen is dit nog steeds te weinig om zelfs maar hun reiskosten van te kunnen betalen. Bovendien wordt deze twintig, nu veertig euro niet zomaar aan iedereen toegekend. Daar moet je zelf achteraan. Ook is de geen financiële regeling voor kinderopvang onvoldoende. Mensen die verplicht zijn te werken met behoud van uitkering, gaan er hierdoor zelfs in inkomen op achteruit. Bovendien krijgen zij bij het minste of geringste een strafkorting op hun uitkering. Maureen van der Pligt, gemeenteraadslid van de SP: ' Het actiecomite dwangarbeidnee, waarvan de SP deel uitmaakt, wil dat er zo snel mogelijk een einde komt aan deze dwangarbeid, slechte behandeling, gebrek aan respect en verplicht werken zonder loon en zonder uitzicht op een betaalde baan.'

Uit de oude doos. 'luilevende armen' en het dwangarbeiderskamp Ommerschans. De geschiedenis herhaalt zich

Er zijn aan het begin van de negentiende eeuw in ons land ‘luilevende armen’ die in plaats van te werken liever hun hand ophouden. Men noemt ze ‘ene grief voor onze natuur, luije buiken, onbeschaamde deugnieten, zedelooze voorwerpen’. In het in 1822 te Overijssel opgerichte bedelaarsgesticht de Ommerschans zullen die eens hard worden aangepakt en heropgevoed. Uit alle windstreken, van Hoorn tot Veere en van Brussel tot Groningen, worden de bedelaars door gemeentebesturen ‘opgezonden’. Maar zijn het wel allemaal bedelaars?

Beste mensen,

Er heeft zeven jaar, voor een groot gedeelte in het archief doorgebracht, overheen moeten gaan, maar nu kan ik met trots en tevredenheid melden dat er een volgend boek over de koloniën is: De bedelaarskolonie, met als ondertitel de Ommerschans: het eerste landelijk gesticht voor luilevende armen.
Er is al een site over het boek, www.debedelaarskolonie.nl, waarop ik ook ruimte gereserveerd heb om 'extra informatie' uit het archief te plaatsen, en dat begint nu geleidelijk gevuld te raken: http://debedelaarskolonie.nl/9-2/

Hartelijke groet,
Wil Schackmann

Commentaar onzerzijds:

Het zal niet lang meer duren of deze geschiedenis wordt herhaald. Baanlozen worden ook nu opgeroepen voor [onbezoldigde] dwangarbeid in gemeentelijke werkhuizen, partipatiecentrum of iets dergelijks genoemd, zonder enig perspectief op een betaalde baan.

Feitelijke afschaffing van bijstand voor sommigen

Het zogenaamde besluit van staatssecretaris Klijnsma vervat in een brief aan de Tweede Kamer over het feit, dat aanvragers van een bijstandsuitkering voortaan -na wetswijziging- eerst vier weken naar werk moeten zoeken voor ze in aanmerking komen voor een bijstandsuitkering roept veel reacties op. Ook de gemeente Amsterdam heeft nieuw flinks aangekondigd dat ze dat gaan invoeren.

Op zich hoeft de 4 weken termijn geen probleem te zijn. Op dit moment mag een gemeente of de sociale dienst er namelijk 8 weken over doen om iemand uiteindelijk een bijstandsuitkering toe te kennen. Voorzover wij het kunnen lezen, blijft dat zo. Dus die 4 weken wachttijd dat je naar werk moet zoeken valt binnen die 8 weken. En nu is het al zo, dat mensen minstens 4 weken op een beslissing en dus geld moeten wachten door het slechte functioneren van de sociale diensten. Een andere oorzaak dat mensen zolang moeten wachten is, dat bij de aanvragers op grond van bepaalde kenmerken een onderscheid wordt gemaakt tussen een 'groen spoor' en een 'rood spoor' waar het gaat om het risico van fraude. Mensen op een rood spoor moeten langer wachten, want er wordt een uitgebreider onderzoek ingesteld, dat tijd kost.

Na 4 weken kun je dan een voorschot aanvragen, als ze nog geen beslissing hebben genomen, maar wettelijk zijn ze dat niet verplicht. Dus er verandert wat dat betreft niet zoveel. Laat je niet foppen en denk niet dat die 4 weken op de 8 weken termijn komen. Dus ga als aanvrager niet denken: o, het duurt 12 weken, of: ik vraag maar niets na 4 weken, want ik moet eerst 4 weken naar werk zoeken. 

Er wordt wel in de berichtgeving gesuggereerd dat dit zo is. En dat is nu net het addertje onder het gras. Er is wel verschil met nu, na 4 weken moet je zelf op een bepaalde dag bellen dat je de aanvraag wil doorzetten en wat zie je in de praktijk, dat mensen dat vergeten en te laat bellen en dus opnieuw moeten aanvragen, en wederom 4 weken zoeken krijgen en dat is het gevaarlijke van deze regel. Dan krijg je in feite helemaal geen uitkering. En kunnen ze zeggen: ja, je krijgt het niet, maar je hebt er wel recht op, maar het ligt aan jou dat je het niet op tijd hebt aangevraagd en doorgezet.Vandaar dat de invoering van de maatregel voor jongeren zo succesvol was.

Een tijdbom onder het werken met behoud van uitkering. Centrale Raad van Beroep spreekt uit dat onbetaalde werkzaamheden in dit geval op loon waardeerbare activiteiten zijn en dat in dit specifieke geval loon betaald had moeten worden.

CRvB 19 juni 2013, CA3775 WW: het onbetaalde werk bij Bureau Sociaal Raadslieden in Veldhoven leidt tot verlies van de status van werknemer CRvB

samenvatting: “Verlies van werknemerschap en WW-recht voor het aantal uren dat appellante werkzaamheden verricht. Het BSR is een ideële instelling waarvan de uitvoerende werkzaamheden worden verricht door onbetaalde medewerkers, die werkzaam zijn voor een per medewerker overeengekomen aantal uren per week en volgens een vooraf vastgesteld rooster. De werkzaamheden zijn van juridisch-adviserende aard en worden gecoördineerd door een betaalde kracht. De rechtbank heeft uit de aard van de werkzaamheden en de structuur waarbinnen die bij BSR plaatsvinden terecht afgeleid dat dit werkzaamheden zijn die tot het verlies van werknemerschap leiden. Appellante zou weliswaar geen loon ontvangen voor het werk bij BSR, maar dat neemt niet weg dat voor de werkzaamheden die zij zou gaan verrichten in het maatschappelijk verkeer, dat wil zeggen buiten het verband van BSR, een beloning mag worden verwacht.”

Commentaar

Dit lijkt mij een vergelijkbare sitatie als bij de formulierenbrigade en bij de ombudsteams, die nu worden opgericht blijkbaar.

Piet van der Lende

Edenaren in de Bijstand, kom met je verhaal!

Edenaren in de Bijstand, kom met je verhaal!
20-06-2013 13:45
LEZERSNIEUWS Door: Ellen Janssen
1 reactie

Geplaatst in Edestad.nl waar je ook kunt reageren.

Op mijn 53e is het ondanks veel pogingen nog niet gelukt om een baan te vinden. Dus ben ik in de bijstand beland. Dat is nooit makkelijk geweest, je doet het bepaald niet voor je plezier. Maar door alle bezuinigingen wordt het nu zo langzamerhand onmogelijk om nog rond te komen.
Bovendien heeft de gemeente de meeste ‘extraatjes’ die het nog draaglijk maakten, afgeschaft. Zoals de witgoedregeling, bijzondere bijstand e.d. De langdurigheidstoeslag is opgeschoven van 3 naar 5 jaar. Mensen worden nu ineens geacht alles ‘uit eigen middelen’ te kunnen betalen.

Het huidige beleid van de gemeente Ede is keihard. Mensen worden bijvoorbeeld gedwongen om niet-passend werk te accepteren, zonder dat ze er een cent voor betaald krijgen. Ze krijgen zelfs geen vergoeding voor reiskosten of kinderopvang.
Bovendien zijn sommige vormen van werk duidelijk verdringing van betaalde arbeid, zoals werken voor PostNL. (Leuk voor de Edese belastingbetaler om te weten: u draagt dus zonder het te weten financieel bij aan dit bedrijf.)

Het is hard nodig dat de mensen die hierdoor getroffen worden hun mond opendoen. Ook het FNV en de Bijstandsbond willen hun verhalen graag horen. Zij zeggen: ‘Mensen in de bijstand komen te weinig met hun ervaringen naar voren, vaak uit angst. Maar als zij hun mond houden, kunnen wij ook niets doen’.

Dus: kom alsjeblieft met je verhaal, zodat we samen invloed kunnen uitoefenen op het huidige beleid! Als je je mond houdt, kan de gemeente gewoon haar gang blijven gaan. Dan kun je erop rekenen dat het allemaal nog veel erger gaat worden!
Je kunt je verhaal aan mij mailen: ellenjanssen26@gmail.com. Via de mail kun we, als je dat wilt, ook telefonisch contact hebben (voor jou kosteloos). Je blijft gegarandeerd anoniem!

Ik wil van de verhalen een zwartboek maken, en dat aan vertegenwoordigers van de gemeente aanbieden. Zoals de wethouder, mw. Ligtelijn.